. . . . . A world beyond words . . . . .

Op het programma vandaag staat een fietstocht van Stowntown naar Jambiani. We zouden normaal een iets meer toeristische baan hebben genomen maar omdat Trust (Uitbater van de Hostel en eigenaar van de leukste lach van Afrika) heeft besloten met ons mee te rijden tot jambiani gaan we een iets andere weg nemen. Het tempo ligt in het begin iets te laag waardoor Kiki in ware Sven Nys stijl de eerste berg opvliegt. Het tempo verhoogt nu wel heel snel. Te snel blijkt al vlug want bij het eerste rondpunt zijn Syli, Joki en Evi de verkeerde kant uitgereden. Jerry en Joni rijden terug op zoek naar de vermiste dames. En natuurlijk geen spoor van te bekennen.

Gelukkig zijn de Zanzibarianen hulpvaardig genoeg om ons de juiste weg aan te duiden. Three white girls??? Oh that way! Na 200 meter splits de weg zich echter terug op en hier heeft niemand ze gezien. Dan maar bellen en hopen dat er iemand opneemt. Na 2 keer niets neemt Syl op en spreken we af aan het rondpunt en zo komt iedereen toch weer bij elkaar. Wat was er nu fout gelopen: Enkele Stowntowners hadden hen de toeristenweg opgestuurd nadat ze hadden gevraagd waar ze naar toe moesten.

Vanaf dan werd het tempo terug wat lager gelegd en wordt er om de zoveel tijd even gestopt om te controleren of iedereen nog present is. Gaat goed zo! En na nog eens 3 uur fietsen komen we aan bij Jozani Forest bekend om zijn rode collobusapen (deze apen komen alleen nog voor op Zanzibar en leven alleen nog in dat bos) en beschermt door het WWF. Tijd om naar de apen zelf te kijken is er niet. We stoppen er slechts om wat te eten en te drinken vooraleer we terug de fiets op moeten.

Het zwaarste deel van de fietstocht is aangebroken. De weg is lang en verloopt stijgend. Iedereen is uitgeput en is meer dan blij om even te stoppen om naar 3 overstekende kamelen of dromedarissen te kijken. Als de beesten gepasseerd zijn verlaten ook wij in ware mountainbikestijl de vaste weg om dan aan te komen in ons hotel. Het ziet er prachtig uit en de bar en de oceaan lonken. Helaas voor ons: Hotel bezet!! Dus terug de fiets op om na een kilometer of zo terug af te stappen iedereen is moe zelfs Trust is aan het zweten geslagen. Uiteindelijk na nog een kwartiertje pedalen stampen komen we aan bij het nieuwe hotel uitgerund door een rastafamilie die er een waar paradijsje van hebben gemaakt.